سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

جایگاه امام در زمان غیبت چیست؟/ «دَجال» همان صهیونیسم جهانی است 

یکی از نعماتی که از ابتدای اسلام باعث خشنودی مسلمانان به ویژه شیعیان یاد می‌شود، وجود نازنین ائمه اطهار و درک امام هم عصر خود است که مسلمانان توانستند در هر زمان، یا از حلقه یاران امام خود باشند یا سوال‌هایشان را از آن‌ها جویا شوند و مشکلات خود را برطرف کنند. البته که این روند چنان با فراغ بال نبوده و حکومت‌ها گرفتاری‌های متعددی برای آن‌ها ایجاد می‌کردند. به همین ترتیب هرکدام از امامان و اصحاب آن‌ها برای برقرای ارتباط با امامشان با گرفتاری‌های بسیاری مواجه بودند، که همین امر باعث شد خداوند آخرین منجی بشیریت را پس از ولادت از نگاه‌ها پنهان بدارد و مدت کوتاهی ایشان را در غیبت صغری و پس از آن در غیبت کبری نگه دارند، که این غیبت کبری بلندترین غیبت حضرت مهدی (عج) است و تا امروز نیز همچنان ادامه دارد.

 

برای رسیدن به درک امامت چه باید کرد؟

ما باید بدانیم که اول امامت و جایگاه امام چیست و بعد در راه امام زمان خود قدم برداریم و دلایل غیبت و ویژگی‌های ایشان را بررسی کنیم. وقتی اطلاعات ما کامل شود دیگر هر شبهه‌ای را به خورد ما نمی‌دهند، در واقع تمام فرقه‌های مختلفی که در این دوران ایجاد می‌شود، محصول عدم آگاهی ما از امام زمانمان است.

در این مسئله نیز باید به متخصص این مبحث رجوع کنیم و از کسانی اطلاعات بگیریم که اطلاعاتشان در این امر کافی و وافی است. ما به عنوان یک بچه شیعه وقتی اطلاعاتمان کامل شد، آن موقع باید پای در میدان بگذاریم. صرف جمع‌آوری اطلاعات کافی نیست، بلکه این اطلاعات و آگاهی چیزی است که انسان را به سمت کنش‌گری پیش می‌برد، اما انتظار عمل است، بی عملی نیست. برای همین ما در روایات داریم که انتظار افضل اعمال است. اینکه گوشه‌ای بنشینیم و دعا کنیم انتظار نیست. دعا کردن خوب است، اما همه جریان انتظار نیست.

کسی که منتظر حضرت مهدی (عج)، امام خوبی‌ها و روشنایی هاست در تاریکی و ظلمت نمی‌تواند بنشیند. ذات این آدم روشنایی است. انسان‌ها برای زمانی که تاریکی شب فرا می‌رسد، نور و چراغ را اختراع کردند، و وقتی چراغ نیست با شمع به دنبال روشنایی می‌روند. این نشان می‌دهد که ما نور را دوست داریم و از ظلمت بدمان می‌آید، پس دنبال نور هستیم. کسی که منتظر امام (عج) است و در پی روشنایی و صلح در جهان می‌رود، در این زمانه بیکار نمی‌شیند و با ظلم مبارزه می‌کند و برای رسیدن به آزادی و برقراری عدالت، که شاید همین حقوق بشر در جهان امروز است، تلاش می‌کند.

 

پدیده «دَجال» متاثر از اسرائیلیات است/ «دَجال» جریان صهیونیسم جهانی است

ما چقدر توانستیم از ابزارهای نوین و دنیای روی به پیشرفت امروز برای اشاعه فرهنگ مهدوی استفاده کنیم؟

برای شما مثال می‌زنم؛ ما چقدر بازی‌های رایانه‌ای، انیمیشن، فیلم سینمایی ساختیم که با مهدویت آشنا شوند؟ چقدر برای کودکی که می‌خواهد با قصه شبانگاهی بخوابد، قصه مهدوی گفتیم؟ تا چه اندازه در مستند‌هایی که ساخته شده درباره امام زمان (عج) توضیح دادیم.

مهدویت آن چیزی نیست که فقط مختص ما باشد بلکه تمام جهان همراه است. شما ببینید پرفروش‌ترین فیلم‌های هالیوودی بعد از سال 2000 اکثرا فیلم‌های آخر الزمانی بودند. باید به این برسیم که چرا غربی‌ها تا این اندازه به روی مهدویت و آخر الزمان تمرکز کرده اند و چرا ما خوابیم، درحالی که آن‌ها در این سال‌های بیکار نشسته‌اند و در منجی شناسی هایشان اشاره خاص به امام زمان (عج) دارند و آثارشان را با موضوع «Tweleve imam»، در تمام جهان نشر داده‌اند و صد افسوس که از حضرت، ولی عصر (عج) چهره‌ای منفور و سیاه نشان می‌دهند. ما هم باید امام زمان (عج) را عنوان «Tweleve imam» در جهان معرفی کنیم. ما فارسی حرف می‌زنیم و فکر می‌کنیم که کل دنیا هم فارسی بلد هستند. ما باید امام زمان را با زبان‌ها و سلایق مختلف به کل دنیا ارائه کنیم و یادمان نرود که این کمترین کار است که برای اشاعه فرهنگ مهدویت می‌توانیم داشته باشیم.

 

مشهورترین و بیشترین شباهتی که ملزومات جامعه است، کدام است؟

بیشترین شبهات ما نشات گرفته از عدم آگاهی ما نسبت به امام زمان (عج) است. کسی که اطلاع ندارد و مطالب علمی را با شبهه علمی یکی می‌کند، باعث برخی از انحرافات دینی شده است. مانند شبهه‌ی طول عمر امام زمان (عج) یا ولادت حضرت (عج) که تا ادوار گذشته همه آن را انکار می‌کردند. در واقع ما شبهه جدیدی در مهدویت نداریم، صد‌ها ساله این شبهات گفته می‌شود و صد‌ها ساله به آن‌ها پاسخ داده شده است. اما به دلیل اینکه با زبان سنگین و نثر ثقیل بیان شده، به گوش مردم نمی‌رسد و برای عام قابل فهم نیست و جوان ما نمی‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.

در روایات داریم و به ما گفتند که هنگام ظهور سلاح‌ها از کار می‌افتند، اما تا امروز ما چقدر روی آن بررسی علمی کردیم؟! جالب است بدانید 10‌ها مستند، غربی‌ها درباره از بین رفتن خاصیت مغناطیسی در زمین ساخته‌اند که نشان می‌دهد، به وقت ظهور خاصیت مغناطیسی زمین از بین می‌رود، تششعات خورشید به زمین می‌رسد و کل وسایل برقی در کره زمین از کار خواهد افتاد و این درصورتی است که امروز تمام موشک‌ها با برق کار می‌کنند و با برق شلیک می‌شوند.

درباره ظهور در مجموع روایات آمده است که به هنگام ظهور مردم گوشه خانه‌هایشان نشسته‌اند و به شکل مجازی باهم حرف می‌زنند و همدیگر را می‌بینند، این از ارتباطات قبل از ظهور است، جالب است؛ اگر شما این حرف را 50 سال پیش به کسی می‌گفتید، به شما می‌خندید و می‌گفت این دیوانه است و توهم زده، اما این مسئله امروز برای ما عینیت یافته است. در روایات داریم وقتی امام زمان (عج) ظهور می‌کند مردم آمدن حضرت (عج) را در کف دست‌هایشان (استعاره از وسیله ارتباطی) می‌بینند و می‌گویند شاید فیلمی است که جدید پخش شده باشد. ما چقدر تا امروز به زبان علمی و امروزی درباره امام زمان (عج) صحبت کردیم، و این خلائی است که باید آن را بررسی کنیم.

 درباره دجال ما در روایات شیعی خیلی سند نداریم و آنچه تا امروز در پژوهش‌ها به عنوان پدیده دجال آمده متاثر از اسرائیلیات است، یعنی مسیحیت و یهودیت الخصوص مسیحیت به آن تاکید دارند و از آنجا وارد روایات اسلامی اهل سنت شده است. درواقع آنچه از «دجال» برداشت می‌شود به معنی دشمن خداست. حتی در واژه شناسی حواریون و آرامی‌ها نیز آن‌ها برای دشمن خدا از واژه «دجال» استفاده کردند. احتمالا این یک واژه اِبرامین-ایرانی است. (دُج-ایل) «دج» یا ُ«دِژ» در زبان فارسی به معنی ضد، دشنام و «ایل» هم خدا معنی می‌شود. این واژه بیش از 20 بار در انجیل استفاده شده، اما متاسفانه دوستان مسیحی ما انجیل را به زبان اصلی انگلیسی نمی‌خوانند، مثل این است که ما قرآن را به زبان فارسی بخوانیم، البته در حال حاضر کسی در بین کشیش‌ها زبان آرامی بلد نیست.

دشمن خدا همیشه وجود دارد، اما «دجال» در آخر الزمان به این دلیل مطرح است که دشمنی با خدا در آن دوران پُر وضوح می‌شود و دشمنی با خدا افتخار و بِرند می‌شود و مردم گناهانی که انجام می‌دهند را علنی رسانه‌ای می‌کنند. به عقیده من «دجال» همین جریان صهیونیسم جهانی است، که امروز کفر، بی خدایی و خود محوری را در دنیا حاکم می‌کند و امروز نقش خانواده را از بین می‌برد، در دنیای امروزی چینی‌ها و هندی‌ها نگران صهیونیسم هستند، حتی امروز فرانسوی‌ها که غربی هستند نیز نگران فرهنگ ابتذال صهیونیست شدند. شما اگر از جلیقه زرد‌ها درباره اعتراضانشان بپرسید، می‌گویند مثلت «T»، تلاویو، «W» واشنگتن، «L» لندن، که همان سه پایتخت اصلی صهیونیسم است. درواقع این جریان درحال نابودسازی فرهنگ فرانسه است، آیا جا ندارد که ما ایرانی‌ها که صاحب تمدنی چندین هزار ساله هستیم نگران فرهنگ خودمان باشیم؟

جوانان باید بدانند، تمام اعمال ما با نسبت امام زمان (عج) سنجیده خواهد شد. «یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ؛ و آن روزی که برانگیخته می‌شویم با امامان شناخته می‌شویم»، تمام گروه‌های انسانی با امامشان شناخته می‌شوند. (با لبخند) ما کلکسیونی از سلبریتی‌های خارجی و داخلی را می‌شناسیم، اما چقدر روی امام (عج) خود شناخت داریم. از همین روز ارتباط قلبیمان را با امام زمان (عج) شروع کنیم، می‌توانیم هر روز چند صلوات برایشان بفرستیم و اگر به فقیری کمک می‌کنیم آن را مهمان امام زمان (عج) کنیم و در طی شبانه روز، هنگامی را برای گفتگو با امام زمان (عج) خود بگذاریم و اگر قدم خیری برمی داریم به خاطر امام زمانمان باشد.

 






تاریخ : جمعه 98/2/6 | 6:57 عصر | نویسنده : علی فاضلی | نظرات ()

 

دنیا بعد از ظهور امام زمان (عج) چگونه خواهد شد؟ 

یکی از مسائل مهم در زندگی اجتماعی انسان سطح فکر و فرهنگ عمومی است که ظهور امام زمان (عچ) بر این موضوع بی تاثیر نخواهد بود.

یکی از مسائلی که در زندگی اجتماعی انسان به عنوان مشکلات جامعه بشری هست، پایین بودن سطح فکر و فرهنگ عمومی است. معمولاً جوامع بشری در ارتباطات اجتماعی و زندگی شهری و اجتماعی خود باید بر اساس موازین و فرهنگ‌های عمومی عمل کند تا موجب پیدایش مشکلات و پدید آمدن سختی‌ها برای خود و جامعه نشود. هر جامعه ای که از نظر رشد فکری و فرهنگ عمومی پیشرفته باشد، می‌تواند از رفاه اجتماعی بیشتری برخوردار باشد.

از روایات استفاده می‌شود که وقتی امام زمان علیه السلام ظهور کند جامعه بشری از نظر فرهنگ عمومی به حد اعلای رشد خود می‌رسد و فساد و مشکلات عمومی که از ‌رهگذر عدم حاکمیت فرهنگ صحیح و عدم رعایت آداب اجتماعی پدید می‌آید، ریشه کن می‌شود و همه آن مشکلات از جامعه رخت بر می‌بندد، به این دلیل که مردم از نظر ادب و فرهنگ و روابط صحیح اجتماعی، به رشد کامل خود می‌رسند زیرا از نظر فرهنگ و آداب اجتماعی به کمال رسیده، در نتیجه مشکلاتی که به خاطر ضعف فرهنگ و آداب اجتماعی دامنگیر جامعه می‌شود آن مشکلات از بین خواهد رفت و مردم نسبت به همدیگر انس و الفت پیدا می‌کنند، در دل‌های مردم نسبت به همدیگر کینه و کدورت وجود ندارد.

 

ماجرای حیرت‌انگیز تکیه‌زدن امام زمان(عج) به کعبه پس از ظهور!

در کتب روایی معتبر شیعه و اهل سنت درباره کیفیت ظهور و نحوه دعوت امام زمان ـ علیه السلام ـ و سخنان حضرت در هنگام ظهور، روایات متعددی نقل شده است که از مجموع آنها به دست می آید اولین جمله ای که حضرت بیان می کند آیه شریفه«بقیه الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین»[1] است که به تعدادی از این روایات ذیلا اشاره می شود:

ازامام صادق ـ علیه السلام ـ نقل شده که فرمود: وقتی حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ ظهور می کند وارد مسجدالحرام می شود و به کعبه تکیه می زند سپس نزد او (313) نفر از خواص اصحابش جمع می شوند، و اولین سخن آن حضرت این آیه نورانی قرآن است: «بقیة الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین».[2]

شیخ صدوق در کتاب خودش (کمال الدین و تمام النعمة) از امام باقر ـ علیه السلام ـ نقل می کند که اولین کلام حضرت مهدی: آیه «بقیة الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین» است و سپس حضرت خودش را معرفی می کند که من حجت خدا و نماینده خدا بر شما هستم.

مفضل می گوید: امام صادق ـ علیه السلام ـ می فرماید: هرگاه حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ قیام می کند وارد مسجدالحرام می شود و به کعبه تکیه می زند و آیه «بقیة الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین» را قرائت کرده... سپس می فرماید: ای مردم من نزدیک ترین مردم به آدم ـ علیه السلام ـ هستم. ای مردم من نزدیک ترین مردم به ابراهیم ـ علیه السلام ـ هستم. ای مردم من نزدیکترین مردم به اسماعیل هستم. ای مردم من نزدیکترین مردم به مُحمد ـ صلی الله علیه و آله ـ هستم. هر که می خواهد به محمد و امیرالمؤمنین ـ علیهما السلام ـ بنگرد من محمد و امیرالمؤمنین ـ علیهما السلام ـ هستم. هر که می خواهد جلوه حسن و حسین ـ علیهما السلام ـ را درک کند من حسن و حسین ـ علیهما السلام ـ هستم. دعوت و درخواست مرا پاسخ مثبت گوئید. هرکس اهل خواندن کتاب ها و صحف آسمانی و فهم آنهاست پس به من گوش بسپارد.

سپس شروع به خواندن صحفی آدم و شیث و صحف نوح و ابراهیم ـ علیهم السلام ـ و تورات و انجیل و زبور می نماید: آنگاه اهل انجیل و تورات و زبور و دیگر مذاهب می گویند به خدا قسم این همان تورات و انجیل و زبور و کتب آسمانی دست نخورده است.[3]

 معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. منتخب الاثر، ایت الله صافی .

2. بحارالانوار، ج 53.

3. دارالسلام عراقی. 






تاریخ : جمعه 97/4/29 | 6:43 عصر | نویسنده : علی فاضلی | نظرات ()

نشانه های منتظر واقعی امام زمان (عج)/جامعه اسلامی امروز برای همکاری با امام زمان (عج) مهیاتر است/ چه زمانی افراد تهدیدی برای دولت موعود می شوند؟

دیرزمانی است که شیعیان اسلام در انتظار ظهور امام دوازدهم حضرت ولی عصر(عج) هستند تا بیاید و جهان پر از ظلم و خشونت را پر عدل کند.

در احادیث بسیاری آمده است که بهترین عبادت ها، انتظار فرج است؛ اما این انتظار چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟ مطمئناً جنس این انتظار متفاوت از انتظارات معمول بشری است. انتظار برای امام عصر (عج) که منجی عالم بشریت است، با آگاهی، بصیرت، شناخت و ... همراه است. دیرزمانی است که شیعیان اسلام در انتظار ظهور امام دوازدهم حضرت ولی عصر(عج) هستند تا بیاید و جهان پر از ظلم و خشونت را پر عدل کند.طبعاً هر یک از ما به سهم خود در تسهیل و آماده سازی شرایط ظهور امام عصر نقش داریم.

 

منتظر واقعی باید هم‌طراز با امام زمان(عج) و آرمان‌های او باشد

جستجو و کاوش برای شناختن علائم ظهور، نه وظیفه است و نه گره گشا؛ وظیفه اساسی یک منتظِر این است که، چقدر با آرمانها و خواسته های منتظَر هماهنگ است. فرض بر اینکه همه این نشانه ها و اتفاقات زمینه ساز ظهور حضرت شود و امام عصر ظهور کنند و دولت موعود تشکیل شود؛ جایگاه این فرد جستجوگر و منتظِر چیست و در کجای دولت امام عصر (عج) قرار خواهد گرفت. جستجو برای شناختن و درک علائم ظهور مثل نگرانی برای اسلامی بودن و اسلامی ماندن دیگران است، فارغ از پرداختن به تکالیف خود انسان. آنچه اهمیت دارد این است که منتظِر جایگاه خود را در دوران ظهور منتظَر بفهمد. اینکه امام زمان(عج) از ما چه می خواهد و اینکه به عنوان کسی که دغدغه فرج دارد، بعد از تأسیس دولت موعود آخرالزمانی کجا قرار می گیریم. اشکال اساسی ما این است که غصه اسلام را می خوریم؛ فارغ از اینکه خودمان چقدر مسلمانیم و مسلمانی ما چقدر با اصل اسلام سازگار است. اگر منتظِر همرنگ با منتظَر و تحت تربیت او حرکت کند، قطعاً در عصر فرج حضور خواهد داشت. منتظِر واقعی باید هم طراز با امام زمان(عج) و آرمان های او باشد. اگر اینطور نباشد، در زمان دولت موعود و در عصر ظهور، شرایطی به مراتب سخت تر از دوران غیبت خواهد داشت.

عصر ظهور تکمیل کننده جریان امامت صالحان است

عصر ظهور تکمیل کننده جریان امامت صالحان و گمشده فطرت و وجدان انسانی است. اگر کسی اعتقاد به امر فرج داشته باشد، با اندکی درنگ و تدبر در مسائل اسلامی می تواند هماهنگی خود را با فرج مولا و رسیدن به عصر ظهور حفظ کند. این تکلیف عام و خاص مردم در یک جامعه اسلامی است. من معتقدم جامعه اسلامی امروز برای همکاری با امام زمان مهیاتر است. در دوران امیرالمومنین و عترت پاکشان، جوانان امروز دیده نمی شدند. شما می بینید که چگونه جوانان ما از حریم اسلام به قیمت جان فشانی شکوهمندانه دفاع کردند؛ ده ها هزار نفر شهید و جانباز شدند در دوران دفاع مقدس ما. تا جایی که صولت دشمن در هم شکست. یا حتی در ماجرای رخدادهای شگفت انگیز غرب آسیا؛ داعش به عنوان جریان گسترده و پهن پیکر، مأموریت داشت که محتوای اسلام و جامعه اسلامی را به هم بریزد. اما جوانان دین مدار ما اجازه ندادند؛ سرنوشت تاریخ را تغییر دادند و نه تنها اسلام غریب نماند، بلکه بساط خرافه، تکفیر و سلطه استکبار جمع شد. در دوران فعلی جوانان و مدافعان حرم بسیار چشمگیرتر از دفاع مقدس ظاهر شدند.

نگوییم پیاده روی اربعین؛ این مجاهده و مبارزه اربعین است

همین راهپیمایی اربعین؛ ببینید که با تمام محدودیت ها 3 میلیون جمعیت جوان کشور حرکت می کنند به سمت کربلا. این مجاهده اربعین است، مبارزه اربعین است؛ پس فقط نگوییم پیاده روی اربعین. امروز جوانان ما بسیار دغدغه مند در حوزه دین هستند. عیب ما این است که فضیلت ها را کمتر از معایب برجسته می کنیم. از بیان فضائل جوانان عاجزیم به همان میزان که دشمن در انتشار عیب ها موفق است! شما ببینید وقتی در جلسه ی مهمانی 50 نفر جوان غافل را دستگیر می کنند، چقدر فضای رسانه ای بر این امر دامن می زند؛ گویی همه جوانان اینگونه هستند. ما یک تجمع ده نفره را به بحران در کشور تبدیل می کنیم. این در حالی است که از حضور شکوهمند همین جوانان در جلسات اهل بیت، راهپیمایی اربعین و ... کمتر حرف می زنیم. این عیب ها باید مرتفع شود. اینجا برای ما سوال می شود که چرا امام زمان(عج) ظهور نمی کنند و موانع این ظهور چیست؟! باید مطالعه کرد و دید که دولتمردان و مسئولان کشورهای اسلامی تا چه اندازه مناسب برای دولت موعود هستند. من می گویم نیستند که اگر بودند تا الان امام زمان ظهور می کرد. البته جامعه اسلامی هم عیب و نقص دارد؛ اصلا ساحت انسان گاهی دچار غفلت می شود، اما آنانی که دعوی اصلاح گری دارند، چقدر با تکالیف و مسئولیت خود آشنا هستند؟ من می گویم بسیار کم. در واقع موانع ظهور همین افراد مسئول و دولتمردی هستند که ارزش های دین و ... را به زعم خود تعبیر و عمل می کنند. در حالی که اگر هم طراز با ارزش ها و خواست های امام زمان(عج) باشند، موانع ظهور هم برطرف شود.

نقشه راه برای مدیریت جامعه اسلامی قرآن و مکتب اهل بیت است

چگونه زندگی کردن مسئولان مشخص است؛ اما اینکه چرا زندگی نمی کنند معلوم نیست. نقشه راه برای مدیریت جامعه اسلامی قرآن و مکتب اهل بیت است. هر فرد مسئولی در جامعه اسلامی باید هر روز خود را به خدای خود عرضه کند تا ببیند چقدر منطبق با نقشه راه قرآنی حرکت کرده است. اگر رفتار و عمل او موافق با خواسته اولیای دین باشد، تردید نکنید که در عصر فرج و دولت موعود هم حضور دارد. شما زمانی یک مدیر اسلامی، یک زمامدار و دولتمرد و وکیل و وزیر اسلامی هستید که نه به اختیار خود که به اختیار امام زمان(عج) عمل کنید. امام زمان غایب نیست؛ ما غایبیم که محضر او را محلی برای سرپوش گذاشتن بر معایب خودمان می بینیم. این عیب ها باید رفع شوند؛ اگر امام بیاید و این عیب ها همچنان باشد؛ خود ما مسئولان این چنینی تبدیل می شویم به تهدیدی برای دولت موعود.

تبعیت از ولایت حق احتیاج به ظرفیت پذیری مأموم دارد

تبعیت از ولایت حق احتیاج به ظرفیت پذیری ماموم دارد. مگر می شود وقتی در نظام اسلامی و زیر سایه قانون اساسی، قسم می خوریم، حکم می گیریم، به حاشیه برویم و راه خود را ادامه دهیم. ما زیر سایه امام زمان (عج) زندگی می کنیم. اگر کسی باورش این نیست، به انسانیت خیانت کرده است. نه تنها به انسانیت که به آرمان های همه مردم.

چه کنیم در زمان غیبت امام زمان (عج)، دچار غفلت نشویم؟

باید برای جوانان زندگی میزانی بر پایه دین را تعریف کرد. آنها باید درست بفهمند و درست هم عمل کنند. نباید دین خود و اعتقاد خود را با میزان دادن به مقامات و صاحب منصبان تعریف کنند که اگر یک نفر از آنها سقوط کرد، عزت و اعتماد جوانان هم سقوط کند.

پیر و جوان باید میزان عمل خود در زندگی را قرآن بدانند. طراز اولیای دین را بشناسند تا در مدار درست قرار گیرند. ضعفی که در نظام اسلامی ما هست، این است که فرهنگ، دین و اهل بیت را درست تبیین نکرده ایم. متاسفانه خواص جامعه ما، برای دنیای خود، هیجان و احساسات جوانان را ضمانتی برای بقای کارشان می دانند.

جنگ با دشمن دین، حمایت از آل الله است

در دوران دفاع مقدس که ما از حدود مرزی مان دفاع می کردیم، مردم پشت سر رزمندگان بودند؛ اما در دفاع از حریم اهل بیت فاصله تا خط مقدم اندازه یک کشور است. داعش اینجا یک گروه تکفیری و تروریستی صرف نبود؛ مختصات خاص خود را داشت. حکومتی جبار و قدرتمند با امکانات نظامی، امنیتی و اطلاعاتی؛ اما خیلی از جوانان ما برای دفاع از سوریه و عراق جمع شدند و صولت دولت خرافی اسلام داعشی را جمع کردند. دولتی که محصول سرمایه داری و استکبار است. جمع کردن داعش ایستادن در برابر استکبار بود. مدافع حرم منتظر واقعی فرج است و این مدافع حرم تنها نیست؛ بلکه تمامی جوانان عالم پشت سر او هستند. آینده حکومت اسلامی متعلق به جوانانی است که قلمرو اسلام را حرم آل الله میداند.

فلسفه ظهور همان فلسفه بعثت است

امام زمان(عج) در دوره ای از طریق نواب اربعه با مردم ارتباط داشتند؛ چیزی بالغ بر هفت دهه. پس از آن و با درگذشت چهارمین نایب ایشان به امر خدا به غیبت کبری رفتند و از نظرها دور شدند.

فلسفه ظهور همان فلسفه بعثت است؛ فلسفه عدالت و امنیت است. آنچه درباره بعثت به عنوان فلسفه حیات و زندگی و هویت ایمانی می شناسیم، در امر ظهور امام زمان (عج) فعلیت می یابد. هیچ تفاوتی بین فلسفه ظهور و فلسفه بعثت نیست.






تاریخ : دوشنبه 97/2/10 | 5:41 عصر | نویسنده : علی فاضلی | نظرات ()

ماجرای دیدار با امام زمان(ع) و فرار شیعیان از ایشان 

ماجرای دیدار امام زمان(عج) با اهالی «حله» و کسانی که با ترس از ایشان فرار کردند

بسیاری از افراد، گرچه میل باطنی شان بر محبت و ولایت امامشان است ولی پس از مراجعه به درون خویش شاید به این نتیجه برسند که مرد معرکه ی انتظار مولای خویش نیستند.

عکس این قضیه نیز صادق است که افرادی با اعتماد به نفسی غیر قابل باور، خود را مخلِص واقعی و منتظِر حقیقی امام زمان خویش می دانند.

 شاید مطالعه‌ی داستان جذاب و شگفت انگیز زیر که در کتاب گران سنگ «العبقری الحسان فی احوال مولانا صاحب الزمان (عج )» ذکر شده است، ما را در شناخت خویش که "چه هستیم و چه باید باشیم" یاری نماید.

 از افرادی که محضر باهر النور مولای زمان خویش را درک نمود؛ عالم عامل، آقای شیخ علی حلاوی است که در دوران غیبت کبری به محضر آن حضرت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شرفیاب گردیده است.

 این حکایت از سید العلماء العاملین و سند الفقهاء الراشدین حجه الاسلام آقای آقا سید علی اکبر خوئی دامت برکاته که از جمله معاصرین و از زمره مجاورین مشهد رضوی عرش قرین است به این صورت نقل گردیده است :

 وقتی در نجف اشرف جهت انجام کاری که در نظرم بود از بازار محله سیفیه عبور می کردم، در اثناء راه نظرم به قبه ای شبیه به مسجد افتاد که بر بالای سردرِ آن، زیارت مختصری از حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته شده بود و بالای آن نوشته بود: «هذا مقام صاحب الزمان» و مردمان آن دیار از دور و نزدیک به زیارت آن مکان رفته و به ساحت قدسی باری تعالی دعا و تضرع و زاری و توسل می جستند.

 لذا از اهالی حله درباره دلیل انتساب آن جایگاه به حضرت صاحب الزمان سوال نمودم. همگی بالإتفاق گفتند این مکان خانه یکی از اهل علم این شهر به نام آقا شیخ علی؛ مردی بسیار زاهد و عابد و متقی بوده است.

 شیخ علی، در تمامی اوقات، منتظر ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و مشغول خطاب و عتاب با آن حضرت بوده است که ای مولای من، این غیبت شما از دیدگان، در این تعدد سال ها و اعصار چه دلیلی دارد؟ چه آن که تعداد مخلصین شما لااقل در همین شهر حله به بیش از هزار نفر می رسد! پس چرا ظهور نمی فرمایی تا دنیا را پر از قسط و عدل نمائی؟!

 با همین افکار و گفتار ایام می گذراند تا آن که روزی به بیابانی رفته و همین عتاب و خطاب ها را به آن بزرگوار عرض کرد. در همین حال بود که ناگهان عربی را دید که نزد او آمده و فرمود : «جناب شیخ به چه کسی این همه عتاب و خطاب می کنی؟»

 عرض کرد خطابم به حجت وقت و امام زمان است که با این مخلصین صمیمی که تعداد آنها در این عصر فقط در حله بیش از هزار نفر است و با وجود این ظلم و جوری که عالم را فرا گرفته، چرا آن حضرت ظهور نمی کند؟!

مرد عرب فرمود: «ای شیخ، صاحب الزمان من هستم. مطلب این چنین نیست که تو تصور می کنی. اگر تعداد اصحاب من به سیصد و سیزده نفر می رسید، قطعا ظاهر می شدم. در شهر حله هم که گمان می کنی بیش از هزار نفر مخلص واقعی موجود است؛ اخلاص آنان حقیقی نیست، مگر اخلاص تو و فلان قصاب شهر».

 او ادامه داد: «اگر می خواهی حقیقت مطلب بر تو مکشوف شود، در شب جمعه مخلصین را دعوت کن و برای ایشان در صحن حیاط خانه خود مجلسی برپا نموده و آن قصاب را هم دعوت کن و دو بزغاله بالای بام خانه ات بگذار و منتظر ورود من باش تا واقع امر را به تو نشان دهم و تو را متوجه اشتباهت کنم.»

 

پس از اینکه این کلام را فرمود از دیدگان آقا شیخ علی غائب شد. پس شیخ با سرور و خوشحالی تمام به حله برگشته و ماجرا را برای آن مرد قصاب تعریف نمود. سپس قرار بر این شد که از میان بیش از هزار نفری که می شناختند و همگی آنان را از اخیار و ابرار و منتظران حقیقی امام غائب از انظار می دانستند، چهل نفر را انتخاب نموده و شیخ از آنها دعوت کند تا همگی در شب جمعه به منزل او آمده و به شرف ملاقات امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مشرف شوند.

 هنگام ملاقات فرا رسید. مرد قصاب با آن چهل مخلص در صحن حیاط خانه ی شیخ علی اجتماع نموده و همگی با طهارت رو به قبله مشغول ذکر و صلوات و دعا و منتظر من الیه الالتجاء ( حضرت صاحب الزمان ) بودند. شیخ نیز حسب الامر آن حضرت دو عدد بزغاله را بالای پشت بام برد.

 پاسی از شب گذشته بود و همه منتظر بودند. ناگهان نور عظیم درخشانی در جو هوا ظاهر گردید که تمام آفاق را پر کرده و چند برابر از آفتاب و ماه درخشنده تر بود به سمت خانه شیخ رفته و بر بالای پشت بام خانه شیخ قرار گرفت. زمانی نگذشته بود که صدائی از پشت بام بلند شد و آن مرد قصاب را امر به رفتن به پشت بام خواند. مرد عرب فرمود: «ای شیخ، صاحب الزمان من هستم. مطلب این چنین نیست که تو تصور می کنی. اگر تعداد اصحاب من به سیصد و سیزده نفر می رسید، قطعا ظاهر می شدم. در شهر حله هم که گمان می کنی بیش از هزار نفر مخلص واقعی موجود است؛ اخلاص آنان حقیقی نیست».

 

 مرد قصاب، اطاعت نموده و به بالای پشت بام رفت و آن حضرت او را امر فرمود که یکی از آن دو بزغاله را نزدیک ناودان آن بام برده سر ببرد، بنحوی که تمام خون آن از آن ناودان در میان صحن خانه ریخته شود. قصاب به فرموده آن بزرگوار عمل نمود.

 

 آن چهل نفر با دیدن خون های سرازیر شده از ناودان همگی با خود گفتند قطعا حضرت سر قصاب را بریده و این خون نیز متعلق به قصاب است. لحظاتی دیگر گذشت. ناگهان صدای دیگری از پشت بام به گوش رسید که این بار شیخ علی (صاحب خانه) را به پشت بام فرا می خواند. شیخ علی نیز اطاعت امر نمود. و زمانی که به پشت بام رفت، قصاب را دید که در سلامتی کامل در محضر امام ایستاده بود!

 سپس به امر حضرت، مرد قصاب بزغاله دیگر را پای ناودان آورده و مثل همان بزغاله اول ذبح نمود. این بار نیز خون، به حیاط خانه ریخته و موجب تردید بیشتر حاضرین گردید. و همگی گمان کردند که آن حضرت این بار سر شیخ علی را بریده و این خون متعلق به شیخ است. پس با خود گفتند عن قریب است که به امر حضرت (علیه السلام) نوبت به او برسد که به پشت بام رفته و ... لذا درب حیاط را گشوده و همگی فرار را بر قرار ترجیح دادند.

 سپس حضرت خطاب به شیخ فرمود: «هم اکنون به حیاط برو و همگی را به پشت بام دعوت کن تا با من دیدار کنند.» اما وقتی شیخ به صحن حیاط آمد، حتی احدی از آن چهل مرد را در خانه ندید. پس مجددا به پشت بام رفت و فرار آن جماعت را خدمت امام عرضه داشت.

 حضرت فرمود: «ای شیخ، دیگر عتاب و خطاب ها را رها کن. آیا این همان شهر حله نبود که می گفتی بیش از هزار مخلص در آن وجود دارد؟! سرزمین ها و شهرهای دیگر را هم به همین امر قیاس کن. این را فرمود و از نظرشان پنهان گردید.»

 مطالب را با جمله ای از عارف کامل؛ جناب شیخ رجبعلی خیاط (ره) به پایان می بریم که فرمود:«اغلب مردم اظهار می کنند که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) را از خویشتن نیز بیشتر دوست دارند، حال آنکه اینگونه نیست؛ زیرا اگر او را از خود بیشتر دوست داشته باشیم، باید برای او کار کنیم؛ نه برای خود.

 

 منابع:

عبقری الحسان . علامه علی اکبر نهاوندی

 آداب انتظار عارفان. حمزه کریم خانی






تاریخ : جمعه 96/12/4 | 7:41 عصر | نویسنده : علی فاضلی | نظرات ()

ماجرای کمک امام زمان (عج) به زائر مدینه که در بین راه گم‌شده بود

حضرت صاحب الزمان (عج) با اینکه از نظر ما غایب هستند اما از احوال شیعیان آگاهند و آنان را از امدادهای خود بهره‌مند می‌سازند؛ در ادامه، داستان کمک امام زمان (عج) به زائر مدینه که در بین راه گم‌شده بود را بخوانید:

 هوا تاریک شده بود، همه‌ی افراد قافله نگران بودند. یکی گفت: «حالا چه کنیم؟ اگر از مدینه و مکه بازگشتیم، جواب زن و بچه‌اش را چه دهیم؟»، یکی دیگر گفت: ا«گر ما تند نمی‌رفتیم، سید احمد عقب نمی‌ماند»، دیگری گفت: «اگر سید گرفتار راهزن‌های جاده نشده باشد، حتماً تا الان گرگ‌های گرسنه حسابش را رسیده‌اند.»

کاروان برای نماز صبح ایستاد؛ همگی وضو گرفتند و نماز را به جماعت خواندند، بعد از اتمام نماز، ناگهان صدای ناله‌ای بلند شد، چشم‌ها به سوی صاحب ناله خیره گشت، همه تعجب کرده بودند! سید احمد!؟ آن هم در این موقع که کاروان چند کیلومتر از او دور شده بود! این غیر ممکن بود! اما واقعیت داشت!، همگی دور سید حلقه زدند و از او خواستند تا شرح ماجرا را بگوید. او آرام آرام شروع به سخن نمود:

 وقتی بارش برف، شدید شد من از قافله عقب ماندم. هر کاری می‌کردم که اسب را تند برانم نمی‌توانستم. لحظه به لحظه فاصله‌ی من با شما بیشتر می‌شد تا جایی که دیگر هیچ یک از شما را نمی‌دیدم. حیرت زده و درمانده شده بودم. وحشت سراسر وجودم را در بر گرفته بود. هیچ راهی برایم باقی نمانده بود. شروع کردم با خدا حرف زدن. به پیامبر متوسل شدم و گفتم: «آقا زائرت را نا امید مکن»، بعد یادم آمد که اگر گم شدگان می‌خواهند امام زمان را به یاری بخوانند، او را با لقب « ابا صالح » صدا بزنند. امام زمانم را صدا زدم. با او درد و دل کردم، با لقب ابا صالح اشک از گونه‌هایم جاری می‌شد. از جا برخاستم و کمی به جلو حرکت کردم. به اطراف نگاهی انداختم، ناگهان باغی در جلویم ظاهر شد. با خود گفتم: «شاید در این باغ باغبان یا سرایداری باشد تا بتوانم شب را در آن‌جا پناه ببرم» با خوشحالی وارد باغ شدم، مردی را دیدم که بیل در دست گرفته بود و آرام به شاخه‌های درخت می‌زد، چهره‌ی گشاده و چشمان نافذش اضطرابم را شست، آرامشی عجیب سراسر وجودم را در بر گرفت.

 سلام کرد. پرسید: «این جا چه می‌کنی؟»، بی اختیار به گریه افتادم: «می‌ترسیدم در این بیابان بلایی به سرم بیایید، تو را به خدا کمکم کنید.»، با اطمینان پاسخ داد: «این که چاره‌اش آسان است. نماز شب بخوان تا راه را پیدا کنی.» ابتدا فکر کردم شوخی می‌کند، اما جدّیت از کلام و صورتش می‌بارید. او طوری صحبت می‌کرد که جای چون و چرا باقی نمی‌گذاشت. سجده‌ی خود را پهن کردم و شروع به خواندن نماز شب کردم. اصلاً احساس غربت و تنهایی نمی‌کردم. احساس می‌کردم که در جایی بهتر از خانه‌ی خود قرار دارم.

وقتی نمازم به پایان رسید باغبان نزدیک آمد و آهسته گفت: «حالا جامعه بخوان»، شگفت زده پرسیدم: «جامعه!؟»، پاسخ داد: «زیارت جامعه، مگر نمی‌خواستی به دوستانت برسی؟»، پوزخندی زدم و گفتم: «زیارت جامعه چه ربطی به پیدا کردن قافله دارد؟ زیارت جامعه را باید کنار صحن و سرای امامان خواند!». به یاد فضای روحانی این زیارت افتادم، دلم هوای زیارت کرده بود اما فقط چند جمله‌ی اول آن را حفظ بودم. شروع به خواندن ابتدای زیارت کردم: « السّلام عَلَیْکُم یا اَهل البَیتِ النّبوه و موضع الرسالة...»، باغبان گفت: «علیک السلام».

زیارت را ادامه دادم: «السلام علی ائمه المهدی و مصابیح الدجی...»، دوباره باغبان جواب سلامم را داد. از کارش تعجب کرده بودم اما جای گفت و گویش نبود چرا که با گفتن هر جمله از زیارت جمله‌ی بعد به زبانم می‌آمد. زیارت جامعه با اشک و آه به پایان رسید. باغبان جلو آمد و گفت: «حالا عاشورا را بخوان که دیگر دارد کارت درست می‌شود». من زیارت عاشو را را حفظ نبودم. با خود گفتم: «حالا که توانستم زیارت جامعه را به این بلندی بخوانم شاید بتوانم زیارت عاشورا را هم بخوانم». رو به قبله ایستادم و شروع کردم: «السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک یا بن رسول الله...»، دوباره آن نیروی قبلی به سراغم آمده بود. با خواندن هر خط خط دیگر به یادم می‌آمد. هنگام خواندن این زیارت باغبان به شدت گریه می‌کرد و شانه‌هایش به شدت می‌لرزید.

زیارت عاشورا هم به پایان رسید. باغبان افسار الاغی را بر دست گرفت و جلو آمد. رو به من کرد و گفت: « بلند شو، می‌خواهم تو را به قافله‌ات برسانم». خنده‌ام گرفت و گفتم: «دو تایی با یک الاغ؟ حتماً خیلی هم زود می‌رسیم»، چاره‌ای نبود. سوار شدم. به سراغ اسب رفتیم. افسارش را کشیدم که به دنبال ما بیاید. اما اسب از جایش تکان نمی‌خورد. دوباره تلاش کردم، اما فایده‌ای نداشت. باغبان افسار اسب را از من گرفت. اسب بدون هیچ مقاومتی از جای خود حرکت کرد. به راه خود ادامه دادیم. باغبان پرسید: «چرا نماز شب را به فراموشی سپرده‌اید؟ چرا زیارت جامعه را نمی‌خوانید؟ چرا عاشورا را ترک کرده‌اید؟» من سخنی برای گفتن نداشتم و فقط گوش می‌دادم.

با خود می‌گفتم: «اهالی این منطقه ترکی صحبت می‌کنند و مذهب آن‌ها هم مسیحی است پس چگونه این مرد به خوبی فارسی حرف می‌زند و مذهبش هم با ما یکی است.»، حسابی گیج شده بودم. لحظاتی بعد باغبان به صدا در آمد: «این هم از دوستانت نگاه کن دارند نماز صبحشان را می‌خوانند»، خدای من! چه می‌دیدم، چگونه ممکن بود؟! ما که هنوز راهی نیامده بودیم! باور کردنی نبود اما چشم‌هایم درست می‌دید!.با خوشحالی از الاغ پایین پریدم. سوار اسب خودم شدم. لگدی به آن زدم تا به راه بیفتد. اما اسب از جایش تکان نمی‌خورد. باغبان جلو آمد و دستش را روی اسب گذاشت. اسب آرام به راه افتاد. در حین حرکت همه‌ی حوادث را در ذهنم مرور کردم. آن‌چه در باغ گذشته بود و آن‌چه بیرون باغ اتفاق افتاده بود، از ذهن گذراندم.

نه، چنین چیزی باور نکردنی است! غیر ممکن است! چرا من از آن همه نشانه به راحتی گذشتم؟ نکند او خودش باشد؟! قلبم به تپش افتاد. هیجان وجودم را فرا گرفته بود. بدنم می‌لرزید. ترسیدم برگردم و او را نبینم. افسار اسب را کشیدم و به عقب برگشتم اما از او خبری نبود. از اسب پایین پریدم به دنبالش به این سو آن سو دویدم اما اثری از او دیده نمی‌شد. خودش بود. می‌دانم خودش بود. من نادان بودم که او را نشناختم. حالا دیگر امام زمانم رفته بود.

 






تاریخ : جمعه 96/9/3 | 4:27 عصر | نویسنده : علی فاضلی | نظرات ()
   1   2   3   4   5   >>   >
طول ناحیه در قالب بزرگتر از حد مجاز
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • ریحان باکس
  • 

    مقتدر مظلوم :: نوای وبلاگ

    کد مداحی آنلاین برای وبگاه
    
    نجوم | آپلود
    کبوتران زمینی | گالری عکس
    بازی آنلاین | قیمت طلا
    کد لحظه شمار غیبت امام زمان برای وبلاگهای مهدویت